Het idealiseren van iets of iemand betekent juist het einde ervan

[Writer]

Het idealiseren van iets of iemand betekent juist het einde ervan:

Helen Schucman had problemen op haar werk, de sfeer was volgens haar beslist negatief. Ze zocht daarvoor een oplossing. Als psycholoog en van Joodse afkomst kwam ze door channeling in aanraking met Jezus. Ze gaf hem op haar manier een plaats in haar leven. Zoals heel veel mensen dat doen, nietwaar?

Het ging hier dus niet om de historische Jezus en het oude Nieuwe Testament. Maar om een Antwoord. En ons (onbewuste) denken is creatief. Net als Neale Donald Walsch schiep ze voor zichzelf een acceptabel boek.

Maar er zijn mensen die dit allemaal heel serieus nemen en het Nieuwe Testament daarbij demoniseren en Jezus als mens van vlees en bloed castreren en daarentegen hem mythologiseren. Ook het onderwerp liefde is daarbij geïdealiseerd. Het zeer lijvige boek ECIW van Helen S. is dan ook een channeling over een new age achtige liefde.

Ik beveel iedereen aan het Nieuwe Testament te lezen. Niet als gelovige maar als iemand die oprecht is in zijn of haar onderzoek naar waarheid en historie. Natuurlijk kan ECIW inspireren, net als ieder ander gechanneld boek. Ook romans als De Celijnste Belofte hebben zeer hoog gescoord, vanwege het hoge gehalte aan spirituele inspiratie! Maar laten we geen kinderen zijn, die nog steeds geloven in sprookjes. Kijk eens om je heen, in wat voor wereld we echt leven. Dat vraagt nog steeds om een echt medicijn.

Door de Boeddha en de Christus te mythologiseren hebben we ze op die manier aan ons weten te onderwerpen. Je vindt dit zelfs nu ook bij Jiddu Krishnamurti, die steeds meer op een bepaald voetstuk wordt gezet. En daarvoor waarschuwde hij juist:

'Als Krishnamurti sterft, wat onvermijdelijk is, zullen jullie regels in je hoofd gaan vormen, omdat het individu, Krishnamurti, jullie de Waarheid had voorgehouden. Jullie zullen dus een tempel bouwen, beginnen met het houden van ceremonieën en zinsnedes, dogma's, geloofssystemen, en geloofsbelijdenissen uitvinden en filosofieën creëren. Als je het fundament op mij, het individu, bouwt, zul je in dat huis gevangen raken, in die tempel, en dus zal er een andere Leraar moeten komen om jullie uit die tempel te ontwarren. Maar de menselijke geest zit zo in elkaar, dat jullie weer een tempel rond Hem zullen bouwen en zo zal het steeds doorgaan.' (Bron: K in The Future Is Now.)

Nu heb je ook het verhaal over de nieuwe Boeddha in de vorm van Maitreya. Maar volgens mijn beste inzicht gaat deze voorspelling niet helemaal terug naar Gautama Boeddha zelf, want er waren reeds verlichten om hem heen, dankzij het achtvoudige pad en de drie juwelen. Want de vijf asceten die hij had leren kennen tijdens zijn zoektocht naar de Waarheid, kwamen na de verlichting van Gautama zelf tot de verlichting, zo gaat het verhaal. En waarom dan ineens een 'Maitreya'? De voorspelling over deze Maitreya komt dan ook uit het latere Mahayanaboeddhisme, dat beslist minder orthodox is.

Zo gaat dus het verhaal tegenwoordig dat hindoes wachten op de Kalki Avatar. En boeddhisten wachten op hun Maitreya. En Joden wachten op hun Messias. Enzomeer. Het messiaanse karakter van Maitreya is niet typisch boeddhistisch. Want de Boeddha leerde juist: Wees een licht voor jezelf.

Veel christenen in Amerika geloven in Trump als een messiaans figuur. Waarom mythologiseren we toch zo graag figuren? Je ziet het zelfs terug in de bioscoop, waar Marvel-helden al lange tijd zeer populair zijn, nietwaar? Hebben we dan niet genoeg aan onszelf?

De Boeddha zei nadrukkelijk dat hij geen god was maar een ontwaakte. Binnen zen kennen ze een mooie uitspraak: 'Het buitengewone ligt in het gewone.' Boeddha zei ook nadrukkelijk dat haat nimmer haat zal verdrijven, dat zal enkel liefde doen, dat is een universele wet. Met andere woorden: geen hocus pocus, geen sprookje maar simpelweg een feit. Net als water een rots kan uitslijten, nietwaar? De goedgelovigheid van mensen leidt echt nergens naar.

De Boeddha belichaamde liefde, wijsheid en geweldloosheid. Hij was een mens. En niemand is minderwaardig aan hem, omdat we allen geheel tot bloei kunnen komen. Maar zeggen dat Gautama uniek was en dergelijke, zet je jezelf buitenspel. Dan lijk je op iemand die op de bank zit met een zakchips voor de teevee, en uit zijn dak gaat, als zijn geliefde speler scoort.

Er is werk aan de winkel, daar waar je bent. Liefde vraagt niet om geïdealiseerd te worden. Je ervaart liefde of niet. Liefde verlicht ons leven of niet.

https://boeddhistischdagblad.nl/boeddhisme/223703-het-idealiseren-van-iets-of-iemand-betekent-juist-het-einde-ervan/

 

[Puppetji]

Ik beveel iedereen aan het Nieuwe Testament te lezen. Niet als gelovige maar als iemand die oprecht is in zijn of haar onderzoek naar waarheid en historie. 

Het nieuwe (of oude) testament is niet leesbaar voor de meeste mensen, althans niet voor mij.
Vraag het aan eender welke AI en die zal het je bevestigen en uitleggen waarom.
Hier een citaat uit AI:

"De Bijbel is geschreven over een periode van meer dan 1000 jaar, in het Hebreeuws, Aramees en Grieks, voor mensen in een totaal andere wereld: nomadische stammen, tempeloffers, Romeinse bezetting, etc. Zonder context snap je veel verwijzingen niet (namen, gewoontes, symboliek, geografische details). Wat voor de oorspronkelijke lezers vanzelfsprekend was, vraagt nu uitleg.

Veel mensen lezen het als een modern zelfhulpboek of roman. Ze verwachten directe antwoorden op persoonlijke vragen, maar krijgen een verhaal over Gods handelen in de geschiedenis. Zonder studiebijbel, commentaar, preek of leesplan is het makkelijk om vast te lopen of verkeerd te interpreteren."

Natuurlijk kan ECIW inspireren, net als ieder ander gechanneld boek.

Ook dat boek is voor de meeste mensen niet leesbaar. Eveneens niet voor mij, nooit geweest.

Ook romans als De Celijnste Belofte hebben zeer hoog gescoord, vanwege het hoge gehalte aan spirituele inspiratie!

De Celestijnse Belofte heb ik wel gelezen indertijd. Inspirerend vond ik het niet, maar begreep / begrijp wel waarom het aansloeg want bekende spirituele koek in een modern kleedje.

Maar laten we geen kinderen zijn, die nog steeds geloven in sprookjes. Kijk eens om je heen, in wat voor wereld we echt leven. Dat vraagt nog steeds om een echt medicijn.

Hiermee bedoel je dat de bijbel een echt medicijn is.
Ja, voor jou dan, niet omdat het altijd fijn smaakt, maar omdat het volgens jou werkt in de echte, vaak pijnlijke wereld. net zoals voor Voor veel christenen en Bijbellezers.
Volgens hen wordt de Bijbel al eeuwenlang gezien als een medicijn voor de ziel (denk aan Psalm 119: "Uw woord is een lamp voor mijn voet..."). Het biedt hoop, morele richting, troost en een diagnose van de menselijke conditie (zonde, lijden, verlossing). Jezus zelf zegt in de evangeliën dat Hij gekomen is voor de zieken, niet voor de gezonden.

Voor critici/sceptici: De Bijbel bevat ook veel geweld, oordelen en cultureel verouderde elementen, wat voor sommigen juist als "gif" in plaats van medicijn voelt.

En het NT is niet "zacht en lieflijk" zoals soms gedacht. Het is confronterend: veel liefde en genade, maar ook scherpe waarschuwingen en oordelen over zonde en ongeloof.

Het oordeel over zonde en (vooral) ongeloof is diep geworteld in de Bijbel, en het heeft in de praktijk vaak geleid tot superioriteitsgevoel ("mijn geloof is het enige ware") en onverdraagzaamheid.

Historisch gezien:

- Kruistochten, inquisitie, heksenverbrandingen, godsdienstoorlogen, koloniale onderdrukking "in naam van Christus" — allemaal gerechtvaardigd met bijbelse oordelen over zonde en ongeloof.

- Veel fundamentalistische stromingen vandaag de dag creëren een "wij vs. zij"-mentaliteit: "buiten ons geloof geen heil", wat leidt tot sociale uitsluiting, politieke intolerantie of culturele oorlogen.

De Bijbel heeft dus voor veel mensen en groepen juist niet als medicijn gewerkt, maar als rechtvaardiging voor machtsmisbruik en verdeeldheid. Dat is historisch onweerlegbaar.

Historisch gezien is de Bijbel dus een dubbelzinnig medicijn. Het heeft zowel diepe genezing gebracht (persoonlijk en maatschappelijk) als ernstige bijwerkingen veroorzaakt (intolerantie en geweld).

Of het voor iemand als medicijn werkt, hangt dus sterk af van hoe men het leest: als wapen om anderen te verslaan, of als spiegel voor zichzelf + uitnodiging tot nederige liefde.

[Puppetji]

De Boeddha zei nadrukkelijk dat hij geen god was maar een ontwaakte.

Volgens de overleveringen heeft de boeddha 2.500 jaar geleden heel veel gezegd, idem Jezus 2.000 jaar geleden (zelf iets opschrijven deden hij en Jezus niet) maar veel meer verifieerbaar en begrijpbaar voor de moderne mens - want in de vorige eeuw - idem Osho, Jiddu Krishnamurti, U.G. Krishnamurti, Nisargadatta Maharaj, Ramesh Balsekar etcetera, waarvan sommigen wél iets opschreven, veel zelfs.

Wat Osho betreft, die zei in grote lijnen iets gelijkaardigs over zichzelf, maar met een andere toon dan de Boeddha. Osho sprak geregeld expliciet vanuit een niet-theïstisch of anti-dogmatisch standpunt, en hij zei bijvoorbeeld dat er voor hem "geen God is behalve het leven zelf" en dat "als je gewaar wordt, je God zelf bent"; tegelijk gebruikte hij soms juist provocerende taal om hetzelfde punt te maken.

Osho stelde zichzelf meestal niet eenvoudig voor als "ik ben geen god maar een ontwaakte" in precies die formulering. Wat je wel vaak ziet, is dat hij zichzelf neerzette als iemand die uit direct inzicht sprak, niet als geloofsfiguur of vertegenwoordiger van een hogere macht. Zijn stijl was eerder: ontmasker de projectie van God, religie en autoriteit, en wijs naar onmiddellijke ervaring.

De Boeddha werd in de traditie nadrukkelijk neergezet als een ontwaakte leraar, niet als een godheid, en hij verwierp schepper-opvattingen die het ego of een ander als absolute schepper zien. Osho zit inhoudelijk deels in dezelfde richting, maar hij gebruikte het woord "God" soms herdefinieerd of juist opzettelijk schokkend, waardoor zijn uitspraken minder strak en minder canoniek zijn dan die van de Boeddha.

Boeddha, Jezus, Osho, Jiddu Krishnamurti, U.G. Krishnamurti, Nisargadatta Maharaj, Ramesh Balsekar  etcetera, allen hebben ze een diep verwante kern: allemaal wijzen ze in verschillende bewoordingen op het overwinnen van illusoire scheiding en het herkennen van een meer directe, niet-conceptuele realiteit. Het verschil zit vooral in taal, nadruk en methodiek, en soms in hoe ver ze gaan (bijvoorbeeld of ze "ontwaken" wel als bereikbaar zien).

Hun gedeelde boodschap (in één zin): Er is slechts één onverdeelde realiteit; wat "ik" normaal denkt te zijn (het gescheiden zelf/doener) is een illusie; bevrijding is het doorzien van die illusie — niet door een nieuw concept te vinden, maar door direct te zien wat er al is.

Bij Eckhart Tolle, Een Cursus in Wonderen (CIW) en Neale Donald Walsch is de kern heel verwant aan de eerder genoemde leraren, maar er zijn belangrijke verschillen in taalspel, nadruk en onderwijsstijl, maar de kern is hetzelfde:

Onafscheidelijkheid, eenheid, het doorzien van het "gescheiden ego" en een terugkeer naar direct ervaren (Nu/vergeving/liefde)

Er is werk aan de winkel, daar waar je bent. Liefde vraagt niet om geïdealiseerd te worden. Je ervaart liefde of niet. Liefde verlicht ons leven of niet.

Ja, dat past heel goed bij Boeddha, Jezus, Krishnamurti, Tolle, Osho, Nisargadatta, Balsekar, CIW en Walsch. Alleen U.G. Krishnamurti zou de hele framing ("er is werk nodig") radicaal ontkennen — voor hem is er gewoon de natuurlijke staat zonder "werk".

[Writer]

Osho stelde zichzelf meestal niet eenvoudig voor als "ik ben geen god maar een ontwaakte" in precies die formulering. Wat je wel vaak ziet, is dat hij zichzelf neerzette als iemand die uit direct inzicht sprak, niet als geloofsfiguur of vertegenwoordiger van een hogere macht. Zijn stijl was eerder: ontmasker de projectie van God, religie en autoriteit, en wijs naar onmiddellijke ervaring.

Osho omschreef zichzelf - later - vaak als iemand die gewoon zichzelf was. (Voor zijn dood associeerde hij zichzelf graag met zen.)
Maar de naam Bhagwan die eerste gedragen werd door hem betekent God of de Gezegende.
Ook wilde hij niet als een leraar worden omschreven maar als een meester. Denk maar aan de titel van het boek van Jan foudraine: Meester / Antimeester.
En... hij zei heel veel 

[Puppetji]

Osho omschreef zichzelf - later - vaak als iemand die gewoon zichzelf was. (Voor zijn dood associeerde hij zichzelf graag met zen.)
Maar de naam Bhagwan die eerste gedragen werd door hem betekent God of de Gezegende.
Ook wilde hij niet als een leraar worden omschreven maar als een meester. Denk maar aan de titel van het boek van Jan foudraine: Meester / Antimeester.
En... hij zei heel veel

Ik weet heel de geschiedenis van Osho.
Ik ben 36 jaar geleden Osho op het spoor gekomen, kocht en las toen alle boeken van hem wat ik zeer boeiend vond.
Eind 2003 bezocht ik dan Osho's resort in India waar ik een maand verbleven ben en me tot Sannyasin heb laten inwijden.

Maar voordat ik in Osho's resort arriveerde kwam ik als bij toeval terecht bij Ramesh Balsekar in Mumbay. Van Advaita of Ramesh Balsekar had ik nooit eerder gehoord. Zijn adres was gewoon een tip van mijn rebirthing-leraar die ik vroeg om een interessante 'goeroe' in India.

Kon ik weten dat Ramesh Balsekar me uiteindelijk veel meer zou boeien dan Osho! 
Ik begreep in de eerste dagen helemaal niets van waar Ramesh het over had en stond te popelen om naar Osho's resort door te reizen waar ik al tien jaar van droomde om daar is te zijn.
Maar ik kocht een boek bij Ramesh getiteld Confusion No More in een poging om er toch iets van te begrijpen. Elke avond in Osho's resort las ik dat boek en begon het me stilaan te dagen!
Een maand later reisde ik terug naar Mumbay om twee weken lang Ramesh Balsekar's zijn gratis satsang's elke voormiddag te bezoeken!