Jezus van Nazareth zou met zijn uitspraak: 'Wie mijn heeft gezien, heeft God gezien.' Nog steeds veroordeeld worden: zowel door Joden als moslims!

Ja, Jezus' uitspraak "Wie Mij heeft gezien, heeft de Vader gezien" (Johannes 14:9) zou volgens zowel het jodendom als de islam als godslastering gelden en hem veroordelen.

Joodse visie

Het jodendom benadrukt strikte monotheïsme (Sjemá: "Hoor Israël, de Eeuwige is onze God, de Eeuwige is één", Deuteronomium 6:4). Jezus' claim God zichtbaar te maken via zichzelf schendt dit: God is onzienbaar en ondeelbaar, menselijke goddelijkheid is afgoderij (gildoej sjekinah).

Islamitische visie

De islam veroordeelt sirk (meervoudsgodsdienst): "Zeg: Hij is Allah, Eén" (Soera 112). Jezus (Isa) is een profeet, niet God; zijn verering door christenen is de grootste zonde. Koran 5:116-117 ontkent expliciet dat Jezus goddelijkheid claimde.

Historische context

In Jezus' tijd leidde deze claim tot stenigingspogingen (Johannes 10:33: "Om blasfemie, omdat Gij, een mens zijnde, Uzelf tot God maakt"). Beide religies zien het als een fatale misstap, christenen als goddelijke waarheid.
________________

Maar niet elke Jood veroordeelde Jezus hoor.

Zo Friedrich Weinreb (1910–1988).

Hij nam een unieke positie in binnen de Bijbelinterpretatie. Als chassidische jood en econoom benaderde hij het Nieuwe Testament niet vanuit een dogmatisch christelijk of historisch-kritisch perspectief, maar volledig vanuit de joodse mystiek (de Kabbala) en de overlevering van de vroege rabbijnen.

Voor Weinreb was er geen breuk tussen het Oude Testament (de Tenach) en het Nieuwe Testament. Hij zag het Nieuwe Testament als een organisch vervolg op de Thora, geschreven in dezelfde esoterische beeldtaal. Volgens hem kan men het Nieuwe Testament pas werkelijk begrijpen als men de diepere, getalsmatige en symbolische structuur van de Hebreeuwse Bijbel kent.

Weinreb verzette zich fel tegen het lezen van de Bijbel als een geschiedenisboek. Voor hem zijn de verhalen in het Evangelie (net als in de Thora) geen verslagen van feiten die ooit in de uiterlijke tijd hebben plaatsgevonden, maar beschrijvingen van eeuwige processen in de menselijke ziel.

- Jezus wordt door Weinreb gezien als een belichaming van een bepaald stadium in de weg die de mens gaat naar God.

- De gebeurtenissen zijn "structuren van het leven" die zich hier en nu in de mens afspelen.

Weinreb zag in Jezus de figuur die de brug slaat tussen de 'uiterlijke wereld' (de wereld van de tijd en de wet) en de 'innerlijke wereld' (de wereld van de eeuwigheid en de genade). Hij duidde Jezus vaak als de mens die de Thora volledig "van binnenuit" leeft, waardoor de letter van de wet transformeert in de geest van de wet.

Hoewel Weinreb door veel christenen werd gewaardeerd (en zelf vaak voor christelijke groepen sprak), had hij weinig op met de kerkelijke dogma's. Hij vond dat de kerken de verhalen te veel hadden "verstard" tot historische feiten of morele regels, waardoor de mystieke, levende kern verloren was gegaan.

Kortom: Weinreb claimde het Nieuwe Testament terug als een joods-mystiek boek dat de weg van de mens naar zijn oorsprong beschrijft, wars van historische pretenties.